Po testach przeprowadzonych w maju 1949 roku Ił-28 pokonał konkurencyjnego Tu-14 i stał się podstawowym bombowcem radzieckich sił zbrojnych. Postanowiono również, że jednostką napędową samolotu będzie silnik Klimowa WK-1. Produkcję seryjną rozpoczęto we wrześniu 1949 roku w fabrykach w Moskwie, Woroneżu i Omsku. Lotnictwo ZSRR otrzymało pierwsze maszyny w marcu 1950 roku. Pierwszy pułk wyposażony w te samoloty, 1 maja 1950 roku, wziął udział w defiladzie na Placu Czerwonym w Moskwie. Była to ich pierwsza publiczna demonstracja.
Dużym osiągnięciem konstrukcyjnym był płat prosty o obrysie trapezowym, który pozwolił na osiągnięcie prędkości 0,75 Ma.
Wersje produkcyjne mały|lewo|Samolot w podstawowej wersji Ił-28, Muzeum Uzbrojenia w Poznaniu mały|lewo|Samolot szkolno-treningowy Ił-28U Ił-28 – standardowy, konwencjonalny bombowiec. Ił-28U – nieuzbrojona, wyposażona w dwa kokpity, wersja szkolno-treningowa. Uczeń siedział w „zwykłym” kokpicie, zaś instruktor w kabinie przypominającej kształtem rozwiązania z samolotów pasażerskich, umieszczonej zamiast przeszklenia w nosie maszyny. Oblatany 18 marca 1950 r. Ił-28R – wersja rozpoznawcza, z zestawem aparatów fotograficznych, flar i powiększonym zbiornikiem paliwa w komorze bombowej. Dodatkowe zbiorniki znalazły się również na końcach skrzydeł.