Wiaczasłau Adamowicz młodszy, biał. Вячаслаў Вячаслававіч Адамовіч (ur. w 1890 w rejonie Oszmiany, zm. po 1939) – białoruski działacz narodowo-kulturalny, publicysta i pisarz, antybolszewicki dowódca partyzancki.
Ukończył męskie gimnazjum w Kownie, a następnie kursy hydrotechniczne i agronomiczne w Petersburgu. W międzyczasie, w 1912 r., rozpoczął współpracę z pismem „Nasza Niwa”. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Awansował do stopnia podporucznika. Pod koniec 1917 r. zaangażował się w działalność białoruskiego ruchu narodowego. Prowadził agitację niepodległościową wśród żołnierzy 1 Drużyny Mińskiej i uczniów seminarium duchownego w Mińsku. Został członkiem Towarzystwa Pracowników Sztuki Białoruskiej. Śpiewał w Białoruskim Chórze Narodowym. Pisał artykuły do licznych pism białoruskich. Specjalizował się w pisaniu pieśni ludowych. Na początku 1920 r. prowadził kursy dla działaczy Białoruskiej Komisji Wojskowej, a następnie jako instruktor i oficer werbunkowy Komisji wyjechał na teren powiatów słuckiego i bobrujskiego, gdzie prowadził werbunek ochotników do oddziałów partyzanckich Białoruskiej Partii Chłopskiej „Zielony Dąb”.