Jan Walewski (ur. 24 października 1892 w Zakopanem, zm. 29 kwietnia 1969 w Mabledon (Wielka Brytania)) – polski publicysta, działacz społeczny, polityk w II RP i na emigracji.
Życiorys Studiował na Politechnice Lwowskiej. Służył w Legionach, uczestniczył w powstaniach górnośląskich.
Po I wojnie światowej był sekretarzem generalnym Związku Rezerwistów i Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Był też redaktorem naczelnym dwutygodnika „Naród i Wojsko”. Mieszkał w Warszawie.
Był posłem na Sejm w czasie 3 kolejnych kadencji: w II kadencji (1928–1930) – z ramienia BBWR w III kadencji (1930–1935) – z ramienia BBWR w IV kadencji (1935–1938) – z listy państwowej 43 187 głosami z okręgu nr 87 (powiaty: wadowicki, żywiecki i myślenicki). W kadencji tej pracował w komisjach: budżetowej i spraw zagranicznych.
Członek władz Rady Okręgowej Obozu Zjednoczenia Narodowego w Krakowie w 1937 rokuZjazd organizacyjny Organizacji Wiejskiej Obozu Zjednoczenia Narodowego w Krakowie, dnia 5.IX.1937 r. Kraków : [s.n.], 1937 (Kraków : L. Dudek), s. 33..
Po klęsce wrześniowej znalazł się na emigracji.