Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. Z dniem 15 listopada 1933 został przeniesiony do 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu. 27 czerwca 1935 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 91. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 1935–1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kwatermistrzem Wołyńskiej Brygady Kawalerii, a następnie był od 14 września 1939 w sztabie grupy kawalerii gen. Władysława Andersa. Dostał się do niewoli radzieckiej 27 września 1939 podczas próby przekraczania granicy węgierskiej. Uciekł z obozu w Szepetówce wraz z rtm. Zgorzelskim i por. Kiedaczem.
W PSZ od 1940. Ukończył kurs w Ecole de Guerre i z dniem 3 maja 1940 otrzymał stopień majora artylerii oraz przydział do sztabu 3 Dywizji Piechoty. W Anglii służył w stopniu pułkownika jako dowódca 2 pułku pancernego 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. Walczył w Belgii, Holandii oraz Niemczech.
Po zakończeniu wojny był na emigracji w Wielkiej Brytanii i Brazylii.