Historia Pierwsze schronisko powstało tutaj w 1883 r. dzięki staraniom piewcy Tatr, malarza i leśnika Alexiusa Demiana. Wcześniej istniały tylko starannie sklecone z kory i świerków koleby wolarskie. Schronisko to stało po przeciwnej stronie Rohackiego Potoku. Mieczysław Karłowicz tak opisywał go w 1908 r.: wybornie zbudowany mały domek o jednej izbie, zaopatrzony w ławy do spania, stół, kilka ławek i piec żelazny. W 1925 roku „Demianówka” przeszła na własność Klubu Czechosłowackich Turystów (KČST). W 1933 r. dobudowano drugi drewniany domek, tworząc Schronisko Rohackie (Chata KČST pod Roháčom) oferujące 30–40 miejsc do spania.
Staraniem Jána Ťatliaka, przewodniczącego orawskiego oddziału KČST (którego imię nosił później obiekt) w 1937 r. rozpoczęto budowę nowego schroniska, którą ukończono w roku 1941. Dwukondygnacyjne schronisko swoją architekturą nawiązywało do orawskich chałup. Obiekt posiadał oświetlenie elektryczne z własnego generatora, a w późniejszym okresie centralne ogrzewanie. Podczas II wojny światowej ukrywały się w nim liczne rodziny żydowskie a schronisko zostało spalone przez oddział niemiecki 9 grudnia 1944 r.