Zakładając, że husytów było 3000, wliczając kobiety i dzieci, skłania się ku twierdzeniu, że wojska krzyżowców i panów czeskich liczyły co 2000 ludzi; F. Šmahel, 'Husitská revoluce..., s. 41 Wczesnym wieczorem 19 maja oddziałom tym udało się otoczyć husytów ze wszystkich stron i w pierwszych godzinach po zmierzchu rozpoczęły słabo skoordynowany atak. Jedna z najbardziej autentycznych relacji z całego wydarzenia pochodzi od pisarza, magistra wydziału filozoficznego Uniwersytetu Praskiego i bezpośredniego uczestnika wojen husyckich, Wawrzyńca z Brzezowej:
Na podstawie tego zdania nie można określić, gdzie dokładnie doszło do starcia. Jasne jest, że husytom udało się w ostatniej chwili uformować obronny szyk wozów i skutecznie się obronić. Dzięki swej determinacji, obrońcy po zaciętej walce odparli pierwszy atak wroga, a cała armia królewska rzuciła się do ucieczki. Do zamieszania w jej szeregach przyczyniła się prawdopodobnie również słaba widoczność, huk broni palnej i pierwsi wycofujący się żołnierze, którzy wywołali panikę w tylnych szeregach.