Po śmierci Neville’a należał do Richarda Brinkleya (lub Brinkeleya), który nabył go prawdopodobnie od franciszkanów w Cambridge (podobnie jak minuskuł 61). Później kodeks należał do Williama Charka (albo Charca), wspomnianego w nocie marginalnej minuskułu 61. Chark żył w czasach Elżbiety I i jest odpowiedzialny za dodanie szeregu not marginalnych. Następnie jego właścicielem był Thomas Hayne, który w 1645 podarował go dla biblioteki w Leicesterze (według Metzgera w 1640). Obecnie przechowywany jest w Leicestershire Record Office (Cod. 6 D 32/1) w Leicesterze.
Rękopis był badany przez wielu krytyków tekstu. John Mill skolacjonował rękopis w 1671 (nadał mu siglum L). John Jackson oraz William Tiffin po raz kolejny skolacjonowali jego tekst i przesłali wykaz wariantów dla Wettsteina za pośrednictwem César de Missy. Wettstein jako pierwszy odnotował podobieństwo do kodeksu 13. Rękopis był badany również przez Edwarda Gee. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Wettstein. Następnie rękois był badany przez: Tregellesa (1852), Scrivenera (1855), Abbotta, Rendel Harrisa (1887), M. R. Jamesa (1904, 1911), H. L. Graya (1929), Williama Hatcha. Herman C. Hoskier skolacjonował tekst ApokalipsyH. C.