Kuba Sienkiewicz (gitara, śpiew), Rafał Kwaśniewski (gitara prowadząca), Tomasz Grochowalski (gitara basowa), Piotr Łojek (instrumenty klawiszowe) i Robert Wrona (perkusja). Na koncertach muzycy zaczęli grać nowe utwory – „Dzieci wybiegły”, „Widmo krąży”, „Celina” Stanisława Staszewskiego, czy „Jenny, Jenny” (śpiewana przez gitarzystę Rafała Kwaśniewskiego, wydana później na albumie Polski Rokendrol jego zespołu PRL). W drugiej połowie 1992, gdy popularność grupy rosła, Kwaśniewski został poproszony przez resztę muzyków o opuszczenie zespołu z powodu narastających konfliktów. Ponieważ jego odejście zbiegło się z wypuszczeniem na rynek debiutanckiej płyty Elektrycznych Gitar, zespół organizował teledyski, materiały promocyjne i trasy koncertowe już bez jego udziału.
W 1993 zespół nagrał album pt. A ty co. Od początku autorzy zakładali, że będzie się ona różnić od debiutanckiego albumuWywiad dla TVP Gdańsk w 1992: Następną płytę nagramy inaczej niż poprzednią, na pewno będzie inaczej brzmiała., faktycznie jest mniej pogodna od debiutu, bardziej oszczędna w dźwięki, a brzmienie wydaje się bardziej surowe, choć na albumie pojawiły się solówki klawiszowe. Z płyty pochodzą m.in. utwory „Spokój grabarza”, „Wyszków tonie”, „Nie pij Piotrek”, „Dylematy” i „Dzieci”, który stał się ogólnopolskim przebojem.