Andrzej Kuczek (ur. 25 listopada 1893 w Kokotowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari, być może ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Agnieszki z Wójcików, rolników. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Wieliczce, tam też w latach 1912–1914 należał do Towarzystwa Gimnastycznego Sokół i pracował w Polowych Drużynach Sokolich. 18 czerwca 1912 zdał maturę i ukończył z odznaczeniem seminarium nauczycielskie w Krakowie.
25 lipca 1914 wstąpił w szeregi 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 19 października tego roku został przeniesiony do 5 Szwadronu Kawalerii, który później został włączony w skład 2 pułku ułanów Legionów Polskich II Brygady Legionów Polskich. W lutym 1918 po przejściu II Brygady Legionów przez linię frontu został internowany przez władze austriackie w Huszt, a następnie przebywał w Szeklence i wcielony do austriackiego 4 pułku piechoty Landwehry, w którym służył od kwietnia do 31 października 1918 i rozpadu Austro-Węgier.