W 1811 r., w okresie brytyjskiej okupacji, przybył do Kolonii Przylądkowej 1 Batalion brytyjskiego 60 pułku piechoty. Polacy stanowili 20% jego stanu. Byli to dawni żołnierze napoleońscy, którzy dostali się do niewoli na Haiti (1803 r.) lub w Holandii (1809 r.). Złe warunki niewoli zmusiły ich do zaciągnięcia się na służbę brytyjską. Około 40 polskich żołnierzy z tego batalionu po demobilizacji pozostało w Kolonii. Byli to m.in. założyciele istniejących do dziś rodów południowoafrykańskich (afrykanerskich): Jan Kiczuk (Kitshoff), Jan Lacki (Latsky), Jan Koleski (Kolesky, Colesky), Marcin Iwaszkiewicz (Jewaskiewitz), Jan Mazurek (Masureik), Jan Bareński (Barensky, Barensche), Gabriel Waleński (Valensky) oraz prawdopodobnie Piotr Beirowski (Beirowski, Browski).
Rządy brytyjskie (1814-1910) Ostatni etap zasilenia społeczności afrykanerskiej przez osadników z Polski przypada na czasy przynależności Kolonii Przylądkowej do Wielkiej Brytanii (1814–1910). W odróżnieniu od większości poprzednich emigrantów, osadnicy przybywali często całymi rodzinami, głównie w ramach dwóch akcji osiedleńczych z lat 1857–1861 i 1876–1878. Najwięcej Polaków przybyło z zaboru pruskiego, szczególnie licznie z powiatu babimojskiego (Wielkie Księstwo Poznańskie, Prowincja Poznańska).