Swoje zainteresowania polityka wyznaniowa państwa skupia na tych przejawach życia religijnego, które wiążą się lub mogą się wiązać z ogólnymi założeniami polityki państwa i jego ideologią.
Polityka wyznaniowa jest w podobnym, jeżeli nie większym stopniu, implikowana obiektywnie istniejącymi na terytorium państwa uwarunkowaniami wyznaniowymi, do których należą przede wszystkim struktura wyznaniowa ludności (liczba i wielkość związków wyznaniowych), charakter związków wyznaniowych (wyznania miejscowe lub uniwersalistyczne), historyczny układ stosunków danych związków wyznaniowych wobec państwa oraz stopień zlaicyzowania państwa. W krajach o zróżnicowanej strukturze wyznaniowej ogromną rolę odgrywa również rozmieszczenie terytorialne kościołów i ich wiernych. Państwo za pomocą polityki wyznaniowej czuwa, aby działalność związków wyznaniowych nie była w żadnym ze swych przejawów sprzeczna z ustawodawstwem i interesami państwa. Państwo występuje wówczas z pozycji najwyższej, suwerennej władzy na swym terytorium. Polityka wyznaniowa sprzęga się z funkcjami nadzoru państwa nad organizacjami religijnymiMichalak R., Zenderowski R., Polityka wyznaniowa. Aspekty teoretyczne i egzemplifikacje, Zielona Góra: Pracownia Badań nad Mniejszościami Narodowymi i Etnicznymi Uniwersytetu Zielonogórskiego, Morpho 2018, ss.