Od 1943 współpracował z PPR, od listopada 1944 członek Egzekutywy Komitetu Powiatowego (KP) PPR w Mińsku Mazowieckim, 1 grudnia 1944 został szefem PUBP w tym mieście. Od kwietnia 1945 do stycznia 1945 szef PUBP w Ostrołęce. 1947–1949 zastępca naczelnika Wydziału III WUBP w Warszawie, 1949–1953 naczelnik Wydziału Więzień i Więziennictwa w tym urzędzie, od 1953 pracownik centrali MBP, m.in. kierownik sekcji ochrony przeciwpożarowej. W MSW od 1955 był naczelnikiem Wydziału Ogólnego Centralnego Zarządu Zaopatrzenia. W 1959 przeszedł na emeryturę.
Jako szef PUBP w Ostrołęce był znany z wyjątkowej bezwzględności i aktywności w zwalczaniu zbrojnego podziemia niepodległościowego i organizowania morderstw na przedstawicielach środowisk niepodległościowych; sam też brał udział w tych morderstwach. Jego działalność, bardzo wysoko oceniana przez przełożonych, w znacznym stopniu przyczyniła się do rozbicia konspiracji WiN i NZW w powiecie ostrołęckim. Kierował również pacyfikacjami wsi, m.in. 22 kwietnia 1946 kierował pacyfikacją Gruceli, podczas której ostrzelano wieś i spalono 5 gospodarstw.