Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego w końcu XIX w. Aleksandria była miasteczkiem w gminie ujezdu orszańskiego guberni mohylewskiej. Miasteczko liczyło 46 drewnianych domów i 330 mieszkańców (302 prawosławnych i 28 żydów). Oprócz wspomnianych wcześniej świątyń znajdował się tu zapasowy spichlerz gminy.
Rozwój miasteczka nastąpił wraz z otwarciem linii kolejowej Witebsk – Orsza – Żłobin (1902), przebiegającej w pobliżu Aleksandrii. W 1909 r. znajdowało się tu 99 domów.
W czasie I wojny światowej Aleksandrię okupowały wojska niemieckie (od lutego do listopada 1918 r.).
1 stycznia 1919 r. I Zjazd Komunistycznej Partii Białorusi ogłosił powstanie Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, której częścią miała być także Aleksandria. Jednakże decyzją Moskwy już 16 stycznia wraz z innymi etnicznie białoruskimi terytoriami znalazła się w granicach Rosyjskiej FSRR. W marcu 1924 r. Aleksandria powróciła do BSRR, stając się centrum sielsowietu.
1 stycznia 1925 r. mieszkało tu 990 osób, było 175 domów, szkoła podstawowa, dom kultury i czytelnia, jednak status osady spadł do rangi wioski. W 1939 r. znajdowało się tu 147 domów i żyło 1371 mieszkańców.
Podczas II wojny światowej od lipca 1941 do czerwca 1944 r.