Dopiero później zaczęto dekorować fajanse charakterystycznymi motywami niderlandzkimi.
Do ozdoby fajansowych naczyń wykorzystywano: motywy chińskie, kwiatowe, europejskie, sceny figuralne, przedstawienia ptaków, pejzaże, sceny religijne, historyczne, heraldyczne, mitologiczne i rodzajowe. Uzyskany efekt zdobniczy określany był mianem delikatnego i eleganckiego.
Fajanse z Delftu były ręcznie malowane przez (w większości) anonimowych artystów. Od 1750 roku zaczęto stosować techniki drukarskie (patrony i odbijanki).
W Polsce przedmioty tego typu są potocznie nazywane „delftami”.
Inne rodzaje fajansów z Delftu thumb|Talerz dekorowany rozetą i motywami kwiatowymi w kolorach zielonym, czerwonym, czarnym i niebieskim, ok. 1700–1725. Rijksmuseum Obok wyrobów fajansowych malowanych w odcieniach błękitu kobaltowego na białym tle, w Delfcie produkowano i nadal produkuje się fajanse dekorowane różnymi barwami, głównie żółtą, zieloną, niebieską i czerwono-brązową na białym tle. Początki polichromatycznych fajansów z Delftu sięgają XVIII wieku, a ich inspiracją były zdobione różnymi kolorami wyroby ceramiczne z okolic Morza Śródziemnego (majolika z Włoch i Hiszpanii, która dotarła do Holandii po 1550 roku). „Czarne fajanse” (nid. Delfts zwart) to wyroby fajansowe o czarnym tle pokrytym różnobarwnymi dekoracjami.