Akredytacja w ochronie zdrowia (, zawierzyć, zaufać; od łac. credo, wiara) – system oceny poziomu opieki zdrowotnej. Termin „akredytacja” w odniesieniu do organizacji świadczących opiekę zdrowotną oznacza dobrowolny, usystematyzowany proces oceny, nakierowany na stymulowanie poprawy jakości i bezpieczeństwa tej opieki, prowadzony przez niezależnych wizytatorów.
Cechy większości programów akredytacyjnych: dobrowolność: zgłoszenie woli poprawy funkcjonowania jest dobrowolne (chociaż akredytacja jest obligatoryjna w niektórych krajach, na przykład we Francji) niezależność i autonomia decyzji akredytacyjnej: ocena jest oparta na znanych, opublikowanych, multidyscyplinarnych standardach akredytacyjnych, a decyzje przyznania lub odmowy akredytacji podejmowane są zazwyczaj przez autonomiczne organy decyzyjne standardy powinny spełniać określone kryteria: istotność (dotyczą obszarów, mających istotny wpływ na jakość i bezpieczeństwo opieki), zrozumiałość, mierzalność i charakter edukacyjny (ukierunkowujący praktykę). Nieliczne standardy dotyczą struktury, większość odnosi się do procesu i wyniku opieki. ocena koleżeńska (): wizytatorzy akredytacyjni to praktykujący lekarze, pielęgniarki, administratorzy.