Rozpoczął też studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1934–1938).
Po wybuchu II wojny światowej, podczas kampanii wrześniowej walczył ze swoim pułkiem w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Między innymi, brał udział w bitwie nad Bzurą, w walkach pod Wartkowicami (10 września 1939), Łęczycą i Kutnem oraz w walkach pod Zamościem i Górkami w Puszczy Kampinoskiej. 19 września, podczas przebijania się do Warszawy, został ranny. Po przebiciu się do Warszawy, brał udział w jej obronie (do 28 września). 29 września 1939 został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji miasta dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich (oflagach), początkowo w Oflagu XIB Braunschweig, a od czerwca 1940 w Oflagu II C Woldenberg (Dobiegniew). Podczas ewakuacji obozu 30 stycznia 1945 został ciężko ranny w miejscowości Detz (Dziedzice) koło Barlinka, na skutek czego amputowano mu rękę. Z tego powodu jako jedyny żołnierz w polskich siłach zbrojnych uzyskał od Ministra Obrony Narodowej zezwolenie na salutowanie lewą ręką.