Cechy utworu Sześć postaci w poszukiwaniu autora jest dramatem niepodzielonym na akty i sceny. Przerwy w realizacji scenicznej sztuki następują pozornie naturalnie: w momencie, gdy Ojciec i dyrektor wychodzą ze sceny w celu omówienia szczegółów scenariusza oraz w momencie, gdy teatralny maszynista przez pomyłkę opuszcza kurtynę.
Utwór należy do grupy dramatów napisanych przez Pirandella w latach 1921–1923, obok dramatów Każdy na swój sposób, Dziś wieczór improwizujemy i Henryk IV. Dzieła te łączy wykorzystanie motywu teatru w teatrze, ujmowanie sceny jako obrazu sytuacji życiowej człowieka oraz polemika z naturalistyczną i magiczną wizją teatru. Pirandello ukazuje w wymienionych dziełach umowność teatru, mechanizm tworzenia na scenie fikcji. Dramat sugeruje niemożliwość pełnego ukazania rzeczywistości w teatrze. Wyrazem tego jest fakt, że Sześć Postaci, obserwując wykonawców swoich ról, nie zgadza się z ich interpretacją, aktorzy zaś nie są w stanie wczuć się w położenie osób, które mają odtwarzać na scenie. Niemożność wyrażenia uczuć i skutecznej komunikacji w ocenie autora przekracza ramy teatru i jest nieuniknioną częścią funkcjonowania człowieka. Pirandello konfrontuje również dramat i teatr, podkreślając trwałość tekstu literackiego w porównaniu z krótkim czasem istnienia konkretnych realizacji scenicznychJ.