Po powrocie w 1900 roku do Bydgoszczy odbył służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w charakterze aptekarza bydgoskiego lazaretu garnizonowego. W 1901 r. przejął zarządzanie rodzinną apteką. Podjął się również świadczenia usług w zakresie analiz chemicznych oraz uruchomił specjalistyczne laboratorium. Od 1901 regularnie przeprowadzał badania chemiczne i bakteriologiczne stanu jakościowego wody z wodociągów miejskich. Podobny zakres miały wykonywane przez niego badania żywności, zlecane mu przez Miejski Urząd Badania Żywności. Wielokrotnie występował przed Sądem Krajowym w Bydgoszczy jako ekspert i rzeczoznawca.

Poza działalnością zawodową udzielał się społecznie i politycznie. Był sympatykiem monarchii. Zaangażował się w pracę w organach samorządu miejskiego. Od 1908 do 1917 był członkiem bydgoskiej rady miejskiej. Działał w wydziałach finansowym i budowlanym, a okresowo pełnił w niej funkcję zastępcy sekretarza. W lipcu 1917 wybrano go niepłatnym radcą miejskim (członkiem magistratu). W jego gestii znalazł się nadzór nad Miejskim Urzędem Badania Żywności, szczególnie ważny w czasie I wojny światowej, gdy występowały trudności aprowizacyjne. Jego staraniem powstała tania kuchnia miejska, dożywiająca najuboższych mieszkańców miasta.