Klasyczny i najbardziej znany układ ze starych fotobudek to cztery zdjęcia umieszczone na pasku o wymiarach około 40 mm szerokości i 205 mm długości. Cyfrowe fotobudki drukują zazwyczaj zdjęcia na większym papierze o wymiarach 10 × 15 cm w układzie czterech zdjęć w dwóch rzędach po dwa oraz oferują możliwość wyboru druku w kolorze lub w czerni i bieli. Współczesne fotobudki oferują również możliwość dodania do zdjęć dowolnej grafiki lub tekstu.
Fotobudki są najbardziej popularne i znane w takich krajach Europy jak Wielka Brytania i Francja oraz poza nią, w Japonii i USA. W wielu krajach są znane, ale nie tak bardzo popularne, np. w Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, krajach Beneluksu czy Skandynawii.
Kraj, w którym fotobudka jako urządzenie wykorzystywane w celach rozrywkowych ma największą popularność, to Stany Zjednoczone. Właśnie w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku narodziła się idea fotobudki. Pierwszą fotobudkę wymyślił, skonstruował i opatentował w 1925 r. Anatol M. Josepho, imigrant z Syberii (1894–1980). Gdy we wrześniu 1925 roku otworzył swoje „Studio Photomaton” na Broadwayu, między ulicami 51. i 52., fotobudkę odwiedzało 7,5 tysiąca osób dziennie stojąc w kolejce, aby zrobić sobie kilka zdjęć na jednym pasku za 25 centów.