Henryka Sienkiewicza, uruchomiono przewóz przez rzekę łodzią, która umocowana była na stalowej linie.

W 1914 Kazimierz Sosnowski w swoim Przewodniku po Beskidzie Zachodnim – od Krynicy po Wisłę łącznie z Pieninami i terenami narciarskimi, określił schronisko jako podupadłe. W trakcie I wojny światowej, prawdopodobnie w 1916, schronisko spłonęło. Współcześnie z Drogi Pienińskiej można zobaczyć fragmenty kamiennej podmurówki, która pozostała po obiekcie.

Oferta Schronisko oferowało posiłki i napoje w sezonie letnim, stanowiąc miejsce odpoczynku dla turystów. Nie prowadziło działalności noclegowej. Z jego usług korzystali w dużej mierze kuracjusze ze Szczawnicy.

Bibliografia

Kategoria:Nieistniejące schroniska pienińskie Kategoria:Dawne schroniska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Kategoria:Hotele i budynki zakwaterowania turystycznego w Szczawnicy