Tuż jednak przed jego powrotem ze zwycięskiej wyprawy zjawił się u Alkmeny Zeus i przybrawszy postać Amfitriona, podstępem stał się ojcem Heraklesa. Dowiedziawszy się o niewierności Alkmeny od Tejrezjasza, Amfitrion zamierzał ją początkowo ukarać, lecz powstrzymał go przed tym sam Zeus; wówczas król zajął się wychowaniem przyszłego herosa. Biologicznym synem Amfitriona był natomiast urodzony po zaślubinach z Alkmeną przyrodni brat herosa – Ifikles. Jedna z wersji mitów mówi, że to nie wroga mu HeraTę rozpowszechnioną wersję podaje Jan Parandowski (Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 124–125)., lecz sam król wpuścił do sypialni synów dwa węże, by się przekonać, który z chłopców jest w rzeczywistości jego potomkiemP. Grimal, dz. cyt., s. 28.. W tradycji kultury europejskiej W powszechnej tradycji postać ta stała się symbolem gościnności, a zapożyczone z francuskiego miano amfitrion przyjęło się dla określenia gościnnego pana domu, gospodarza szczodrze podejmującego gości bądź fundatora przyjęciaSłownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: PWN, 1991, s. 46;