W 1921 r. przeprowadził się do Louveciennes w pobliżu Paryża, gdzie skomponował trzy następne symfonie oraz sporo muzyki kameralnej. Dla celów zarobkowych kontynuował także działalność publicystyczną, m.in. w "Soerabaiasch Handelsblad".
Jego pierwsza żona Annie zmarła przed II wojną światową wskutek niedożywienia. Po wojnie Vermeulen powrócił do Holandii.
Od 1972 r. przyznawana jest coroczna nagroda muzyczna "Mathijs Vermeulenprijs" dla najlepszego kompozytora holenderskiego. Od 1986 r. istnieje też jej wersja dla młodych kompozytorów pn. "Matthijs Vermeulen Aanmoedigingsprijs".
Dzieła I symfonia (Symphonia Carminum), 1914 On ne passe pas, 1917 Les filles du roi d'Espagne, 1917 The soldier, 1917 La veille, 1917 (w 1932 zorkiestrowane) I sonata wiolonczelowa, 1918 II symfonia (Prélude à la nouvelle journée), 1920 III symfonia (Thrène et Péan), 1921 Trio smyczkowe, 1923 Sonata skrzypcowa, 1925 De vliegende Hollander, 1930 II sonata wiolonczelowa, 1938 IV symfonia (Les Victoires), 1941 Trois salutations à notre dame, 1941 Le balcon, 1944 V symfonia (Les lendemains chantants), 1945 VI symfonia (Les minutes heureuses), 1958 Préludes des origines, 1959 Kwartet smyczkowy, 1961 Trois cants d'amour, 1962 VII symfonia (Dithyrambes pour le temps à venir), 1965
Kategoria:Holenderscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1967