Od lipca 1919 do stycznia 1920 był komendantem Straży Ludowej Powiatu Kwidzyńskiego Lewy Brzeg Wisły z siedzibą w Gniewie.

W 1919 pracował w Wydziale Statystyczno-Handlowym w Podkomisariacie Naczelnej Rady Ludowej w Gdańsku i organizował kadry tajnej organizacji wojskowej na Pomorzu. W 1920 roku został oddelegowany do akcji plebiscytowej na Warmii i Mazurach, następnie został mianowany komendantem wojewódzkim Zachodniej Straży Obywatelskiej w Poznaniu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 służył w 14. pułku artylerii polowej. W październiku 1921 został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana.

Od 1921 pracował jako prokurent i członek zarządu Banku Młynarzy SA w Poznaniu, od 1926 był udziałowcem „Młyna Parowego” (który zbankrutował w 1930) i prezesem Rady Nadzorczej Banku Ludowego w Zaniemyślu oraz członkiem Rady Naczelnej Komunalnej Kasy Oszczędności miasta Poznania. W latach 30. prowadził własne biuro rewizyjno-powiernicze i był rzeczoznawcą w zakresie księgowości handlowej i bankowej przy Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu oraz przysięgłym rewizorem kolejowym.

Był również społecznie prezesem Zarządu Grodzkiego Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny, Koła Związku Oficerów Rezerwy, wiceprezesem okręgu Związku Rezerwistów, członkiem Towarzystwa dla Badań Historii Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu.