również otrzymał I medal na tej samej wystawie za dzieło Kapitulacja pod Bailén przedstawiające poddanie wojsk francuskich pod Bailén 19 lipca 1808 roku.
Był dyrektorem Akademii Hiszpańskiej w Rzymie oraz członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda w Madrycie. W 1881 r. na Krajowej Wystawie Sztuk Pięknych przedstawił obraz Dzwon z Hueski, za który nie otrzymał medalu, lecz wyróżnienie cum laude i w konsekwencji złożył rezygnację ze stanowiska dyrektora Akademii Hiszpańskiej.
Malował głównie sceny historyczne oraz portrety arystokracji (m.in. Izabeli II Hiszpańskiej i Alfonsa XII). Jego styl próbuje pogodzić reguły akademizmu z ideałami romantyzmu.
Dzieła Wskrzeszenie Łazarza (1855, Królewska Akademia Sztuk Pięknych św. Ferdynanda) Ostatnie chwile Ferdynanda IV Pozwanego (1860, Pałac Senacki w Madrycie) La Tirana (ok. 1875, Prado) Dzwon z Hueski (1880, Urząd Miasta w Huesce) Kapitulacja pod Bailén (1864, Prado) El juramento de las Cortes de Cádiz (1863, Kongres Deputowanych) Portret Izabeli II (1865, Pałac Królewski w Madrycie) Gonzalo Fernández de Córdoba nad ciałem księcia de Nemours (1866, Pałac Senacki) Portret Alfonsa XII w sali tronowej (1884, Pałac Królewski w Madrycie) Portret Práxedes Mateo Sagasta (1884, Kongres Deputowanych) Święty Jakub w bitwie pod Clavijo (1885, Bazylika św.