Syn artysty tak to wspominał:
Jego kolega z Jung Wilne – poeta Abraham Suckewer pisał o tym tak:
Okres powojenny Mieszkając w Wilnie, Chwoles brał udział w odbudowie życia artystycznego miasta. W 1946 r., został członkiem związku litewskich artystów-malarzy, co umożliwiło mu zarabianie malowaniem na życie. W latach 1945–1958 brał udział w prezentowanych w Wilnie, Kownie i Moskwie wystawach malarstwa Litewskiej SRR oraz ogólnozwiązkowej ZSRR w Moskwie.
W tym czasie stworzył kolejny cykl obrazów, zatytułowany: Getto zniszczone - architektura starego Wilna. Malował też liczne pejzaże Wilna i okolic: uliczki, kościoły, dziedzińce z podwórkami, używając różnych środków wyrazu i stosując zupełnie inne techniki malarskie od tych, jakimi malowali prawie wszyscy litewscy malarze (w tym okresie pojawiły się w twórczości Chwolesa pierwsze monotypie i technika mieszana z użyciem farb olejnych).
Po repatriacji w 1959 r., osiadł wraz z siostrą, żoną i dwoma synami w Warszawie. Prowadził pracownię artystyczną przy ul. Targowej na warszawskiej Pradze. Angażował się w działalność mniejszości żydowskiej w Polsce, współpracował z Towarzystwem Społeczno-Kulturalnym Żydów w Polsce (TSKŻ), w którym, w 1964 został wybrany na przewodniczącego Komisji Kulturalnej.