Przy otwarciu „obiektywu” o średnicy około 12 cali (ok. 31 cm) i średnicy lustra 7 cali (ok. 18 cm) teoretycznie osiągana apertura wynosiła , choć w praktyce biorąc pod uwagę ok. 70% doskonałość lustra wynosiła ok. co i tak było wartością jak na ówczesne czasy znakomitą (istniejące wówczas tradycyjne obiektywy miały przesłony rzędu od (photographe à verres combinés) do bardziej typowych (obiektyw pejzażowy Wollastona)). Uzyskanie tak dużej jasności pozwoliło na skrócenie czasu naświetlania płyty światłoczułej z około 30 minut na zaledwie pięć minut. Do wad aparatu należała bardzo duża masa własna (duże, ciężkie lustro metalowe) oraz stosunkowo mała powierzchnia, którą mógł zajmować materiał światłoczuły - przy średnicy lustra wynoszącej siedem cali, płyta światłoczuła mogła mieć wymiary do 2 na 2,5 cala (ok. 5 na 6,5 cm). Ogniskowa takiego aparatu wynosiła około cztery razy więcej niż przekątna płyty światłoczułej - dając mniej więcej odpowiednią 180 mm dla współczesnych aparatów używających standardowego filmu 35 mm.
8 maja 1840 US Patent Office przyznało Wolcottowi i Johnowi Johnsonowi Sr pierwszy amerykański patent fotograficzny (US Patent No.