Zakładało też ochronki dla dzieci wiejskich oraz czytelnie, kształciło położne t.zw. „babki wiejskie". Kontynuując podczas I wojny światowej poprzednią działalność członkinie SZZ zakładały także schroniska dla sierot i współuczestniczyły w budowie sieci wiejskich szkółek elementarnych których założyły 650. Po 1918 działały na rzecz tworzącej się armii polskiej urządzając m.in. szpitale i ambulatoria.
Członkinie SZZ organizowały pielgrzymki do Częstochowy, fundowały msze dziękczynne za odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku, wzywały kobiety do korzystania z nowo zdobytych praw wyborczych. Działaczki z warstwy ziemiańskiej uważały się duchowe przewodniczki chłopek, które określały mianem „młodszych sióstr”, niedojrzałych – zdaniem ziemianek – do pełnej samodzielności.
W 1919 roku członkinie SZZ przekazały marszałkowi Sejmu, Wojciechowi Trąmpczyńskiemu, krzyż który ufundowały z zebranych przez organizację datków. Krzyż był odlany z brązu, a u stóp Jezusa umieszczony był srebrny orzeł z piórem w dziobie. Intencją ofiarodawczyń było pod godłem Chrystusa i orła białego prawa i ustawy w sejmie mają być pisane. Ziemianki chciały, by krzyż zawisł w sali sejmowej, jednak marszałek powiesił go w przedsionku sali obrad.