Jan Jodzewicz (ur. 18 maja 1898 w Wyłkowyszkach, zm. 8 czerwca 1985 w Londynie) – polski prawnik, działacz ruchu narodowego, jeden z twórców Obozu Narodowo-Radykalnego i Organizacji Polskiej.
Życiorys W 1916 ukończył Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, a w 1922 – Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1920 przerwał studia i wraz z bratem wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. W stopniu starszego szeregowego walczył w Baonie Zapasowym 30. pułku piechoty w wojnie polsko-bolszewickiej.
W czasie studiów był w latach 1921–1922 wiceprezesem Narodowego Związku Młodzieży Akademickiej, a po jego przekształceniu w Związek Akademicki Młodzież Wszechpolska – od 1923 do 1925 pełniącym obowiązki przewodniczącego rady naczelnej. W 1925 należał także do Ligi NarodowejStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 575. Ponadto był członkiem Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski i kierował w nim tzw. dzielnicą warszawską. W 1931 został powołany na członka Wydziału Wykonawczego Obozu Wielkiej Polski i zarządzał w nim organizacją warszawską (w ramach tajnej struktury nazwanej: ZWP). Należał również do władz tajnego Ogniska Głównego Straży Narodowej.