thumb|380px|Główny, otwierający temat fortepianu Koncert fortepianowy nr 3 d-moll, Op. 30 – koncert skomponowany w 1909 r. przez Siergieja Rachmaninowa. Jest znany z powodu wyzwań technicznych i ekspresyjnych, jakie stawia przed wykonawcą. Cieszy się opinią jednego z najtrudniejszych do wykonania koncertów fortepianowych w kanonie muzyki poważnej.
Forma Zgodnie z klasyczną formą koncertu składa się z 3 części: thumb|350px|Fragment kadencji fortepianu (ossia) 1. Allegro ma non tanto (d-moll) Pierwsza część koncertu krąży wokół diatonicznej melodii, która po krótkim czasie rozwija się w złożoną i figuracyjną. Drugi temat rozpoczyna się cichą wymianą pomiędzy orkiestrą a solistą, zanim całkowicie wpadnie w wolniejszy, durowy motyw. Czoło pierwszego tematu jest powtórzone przed ruchliwym i głośnym przetworzeniem rozpoczynającym się wirtuozowską toccatą i kończącym się w silnym i akordowym przebiegu. Całe przetworzenie jest podobne do kanonu, jak np. pasaż ósemkowy przechodzący z lewej do prawej ręki pianisty. Ta część posiada wiele dzikich kulminacji, szczególnie licznych w kadencji. Pierwszy temat powraca w pełnej formie tuż przed codą. Rachmaninow napisał dwie wersje tej kadencji: oryginalną akordową, którą oznacza się jako ossia i drugą, lżejszą w stylu toccaty. W swoim nagraniu koncertu użył drugiej wersji.