Nimrod (hebr.: מבצר נמרוד, Miwcar Nimrod; arab. al-Subeiba Qala’at, Kal’at al-Subeiba lub al-Subayba lub Qala’at Namrud, „zamek na wielkim urwisku”) – średniowieczna twierdza w północnej części Wzgórz Golan, na grzbiecie sięgającym około 800 m n.p.m. Jest ozdobą stoków pasma górskiego Antylibanu. Rozciąga się z niego widok na całą Dolinę Chula aż po Jezioro Galilejskie oraz na szczyt Hermon wznoszący się na północy pasma.

Według badań archeologicznych pierwsza twierdza powstała w okresie hellenistycznym (do 30 roku n.e.) lub w okresie bizantyjskim (od IV do VII wieku n.e.).

Nazwa i legendy Żydzi nazywali ją Nimrod od jednej z biblijnych postaci – potomka Noego, który zgodnie z tradycją mieszkał na szczycie: Kusz zaś zrodził Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. Był on też najsławniejszym na ziemi myśliwym. Stąd powstało przysłowie: „Dzielny jak Nimrod, najsławniejszy na ziemi myśliwy” (Księga Rodzaju 10:8-9).

Z nazwą związane są dwie legendy. Jedna opowiada o wielkim myśliwym Nimrodzie, który w tym miejscu został ukarany przez Allaha wkładając mu do głowy komara i doprowadzając go tym samym do szaleństwa.