Po zwolnieniu nie mogła znaleźć zatrudnienia i przez jakiś czas mieszkała w Złotowie podejmując się prac dorywczych. W 1952 Jadwiga Budzisz-Buynowska zaczęła chorować psychicznie, otrzymała stałe świadczenie rentowe i osiadła w Kwidzynie, gdzie zajęła się malarstwem. Pomimo że jej stan materialny był niski i malarka żyła w postępującym ubóstwie, to tworzyła, a malarstwo było formą ucieczki od rzeczywistości.
Budzisz-Buynowska tworzyła przy użyciu wszelkich dostępnych środków, malowała na papierze, kartonie, gazetach, płytach pilśniowych, skrawkach tektury, czy papierze opakowaniowym. Często rezygnowała z zakupu niezbędnych środków do życia, aby móc kupić farby i pędzle. W 1970 roku malarką zainteresowali się przebywający w Kwidzynie studenci Wydziału Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i postanowili zaprezentować jej twórczość szerszemu gronu odbiorców. Na temat jej twórczości były organizowane sesje naukowe w Warszawie i na Śląsku, w latach 1970–1972 miały miejsce wystawy twórczości artystki, a w prasie ukazywały się felietony o Jadwidze Budzisz-Buynowskiej m.in. „Sama przeciwko miastu”, „Kwidzyńska ława przysięgłych – Niebezpieczny człowiek”, „Pani Sporna”, „Malarka smutnych oczu”.