Ferdynand Kondysar (ur. 8 lutego 1893 w Rudniku nad Sanem, zm. 2 kwietnia 1966 w Potoku Górnym) – polski rolnik, nauczyciel, działacz społeczny, poseł na Sejm III (1930–1935), IV (1935–1938) i V kadencji (1938–1939) w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Ukończył gimnazjum w Mielcu w 1909 roku oraz Seminarium Nauczycielskie, zdając maturę w 1916 roku.

Już w szkole był członkiem OMN „Zarzewie”, od 1913 roku był członkiem Związku Strzeleckiego i POW na powiat biłgorajski. W latach 1914–1917 służył w Legionach Polskich: 21 sierpnia 1914 roku wstąpił do VI baonu I Brygady, był ciężko ranny w bitwie pod Żernikami. W 1917 roku został internowany i wcielony do armii austriackiej. Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim: początkowo jako komendant placu w Sanoku, w czasie walk polsko-ukraińskich sierżant w szpitalu w Sanoku, od grudnia 1918 roku w Polskiej Żandarmerii Krajowej. W lutym 1919 roku został urlopowany bezterminowo jako inwalida. 13 kwietnia 1931 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 29 listopada 1930 i 2. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu.

W latach 1919–1929 pracował jako nauczyciel w Rzeszowie i Potoku Górnym.