Antoni Krasnowolski (ur. 18 stycznia 1855 w Świeciu, zm. 14 sierpnia 1911 w Warszawie) – polski językoznawca i polonista, filolog klasyczny, pedagog, tłumacz literatury a zwłaszcza prac popularnonaukowych z wielu języków (m.in. niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego).

Był synem Józefa Krasnowolskiego i Konstancji Zawadzińskiej poz. 196 s.208. Jako pierwszy zajął się badaniem składni polskiej w dziele Systematyczna składnia języka polskiego (1897). Napisał m.in. Słowniczek frazeologiczny. Poradnik dla piszących (1899 i późniejsze wydania), Materiały, plany i wzory do ćwiczeń stylistycznych (1901—1902), Najpospolitsze błędy językowe (1903), Gramatyka łacińska szkolna (1906), a także samouczek do nauki polskiego wydany w języku niemieckim Selbststudium Der Polnischen Sprache przez wyd. Toussaint-Langenscheidt.

Krasnowolski nie był radykalnym purystą, jednak krytykował – głównie w pracy Najpospolitsze błędy językowe – nadmierne jego zdaniem używanie zapożyczeń, w tym germanizmów, m.in.: banhof, (dworzec), bryftregier (listonosz), forszus (zaliczka), cug (pociąg), feler (błąd).