Zostały także objęte opieką lekarską, by chronić klientów przed chorobami wenerycznymi. Oprócz prostytutek, w klubie pracowało kilkadziesiąt osób obsługi.
Budynek został urządzony luksusowo, każdy z pokojów dla klientów miał inny wystrój, zbudowano także restaurację i salon. Roczny koszt utrzymania budynku wynosił według obecnych (2012) cen ok. 0,5 mln dolarów. Według założeń biznesowych, usługi miały być drogie, a przez to ekskluzywne. Samo wejście do klubu kosztowało 50 dolarów, podczas gdy przeciętna pensja robotnika wynosiła ok. 40 dolarów. Niedostępność usług dla przeciętnego człowieka miała wywołać wśród finansowej elity poczucie, że odwiedzanie klubu jest snobistyczne. Z opłat za usługi zwolniono natomiast dziennikarzy, którzy według założeń mieli swoją częstą obecnością w klubie reklamować jego usługi.
Wkrótce po otwarciu, które nastąpiło 1 lutego 1900 roku, założenia biznesowe zostały zrealizowane, tj. klub stał się słynny. Wśród gości klubu byli przemysłowcy, politycy oraz arystokracja i członkowie europejskich rodzin królewskich, m.in. Henryk Hohenzollern, brat cesarza Niemiec Wilhelma II, który przedłożył wizytę w klubie ponad oficjalne uroczystości przygotowane przez miejscowe władze na jego cześć.