Karol Henryk Mańka (ur. 7 stycznia 1915 w Wyrach, zm. 29 października 2003) – polski botanik, leśnik i fitopatolog, profesor zwyczajny, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu.
Życiorys Karol Mańka ukończył gimnazjum w Mikołowie i, w latach 1934–1938, studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Po uzyskaniu dyplomu podjął pracę w Państwowej Szkole Ogrodnictwa w Poznaniu. Po kampanii wrześniowej powrócił w rodzinne strony. W 1940 roku, za odmowę podpisania volkslisty, został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Dachau, następnie Sachsenhausen. Zwolniony pod koniec 1940 roku, do końca wojny pracował jako robotnik leśny w okolicach Wałbrzycha.
W 1945 roku przez pewien okres pracował w Państwowym Nadleśnictwie w Pszczynie, później w Leśnym Ośrodku Szkoleniowym w Kuźni Nieborowskiej. Następnie, na propozycję swojego byłego promotora, profesora Karola Zaleskiego, objął stanowisko starszego asystenta w Zakładzie Chorób Roślin Katedry Botaniki Ogólnej i Fitopatologii Uniwersytetu Poznańskiego. Stopień doktora nauk leśnych uzyskał w 1951 roku na podstawie pracy Badania terenowe i laboratoryjne nad opieńką miodową Armillaria mellea (Vahl. Quel).