Jerzy Maria Kozicki (Jerzy Dunin-Kozicki) (ur. 24 stycznia 1890 w Tarnopolu, zm. 10 stycznia 1952 w Krakowie) – polski inżynier naftowy, przedsiębiorca, działacz społeczny, polityk, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się 24 stycznia 1890 w Tarnopolu, w rodzinie Włodzimierza, sędziego w Brzeżanach, i Marii z Sochaników. Ukończył gimnazjum w Kołomyi oraz studia chemiczne na uniwersytecie w Zurychu i budowy maszyn na politechnice w Zurychu, gdzie uzyskał tytuł inżyniera w 1913 roku. Doktoryzował się z chemii organicznej na uniwersytecie w Grazu w 1915 roku.
W latach 1913–1917 kierował laboratorium i był kierownikiem ruchu Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych (później „Polmin”) w Drohobyczu, w okresie 1917–1919 pracował jako dyrektor techniczny rafinerii nafty w Gliniku Mariampolskim, a w latach 1919–1923 jako naczelny dyrektor „Polminu”. W trakcie tej kadencji przeprowadził modernizację linii produkcyjnych, zbudował rurociągi z Daszawy do Drohobycza i Borysławia, prowadził budowę osiedli mieszkaniowych i żłobków. W latach 1926–1933 pracował jako dyrektor rafinerii „Nafta” w Drohobyczu, a następnie – dyrektor ds. rafineryjnych koncernu naftowego „Małopolska”.