Józef Hornberger (ur. 15 stycznia 1897 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jakuba i Małgorzaty z domu Penc. Od 1914 wstąpił do Legionów i został przyjęty do 1 pułku piechoty.
W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku oraz został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku służył i pracował w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym II z oddelegowaniem do Kierownictwa Rejonu Intendentury Grodno. Następnie został przeniesiony do intendentury 3 Dywizji Piechoty. W 1924 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. Od 1927 roku służył w 3 pułku strzelców podhalańskich. Na majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 roku pełnił służbę w 6 Okręgowym Urzędzie Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego we Lwowie na stanowisku komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego nr VI.