Grecy, wiedząc że nie mają większych starć z krzyżowcami, wezwali na pomoc Bułgarów, oferując im w zamian złożenie hołdu.
Kałojan Na wieść o oblężeniu przez łacinników Adrianopola, namawiany przez grecką arystokrację car Bułgarii Kałojan zdecydował się na interwencję. Według relacji Gotfryda z Villehardouin: Król Wołochów przybywał w sukurs Adrianopolowi na czele olbrzymiej armii; miał ze sobą Wołochów i Bułgarów a także czternaście tysięcy Kumanów, którzy nie byli ochrzczeni. 14 kwietnia 1205 roku doszło do decydującej bitwy między łacinnikami a siłami Kałojana. Bułgarskim Kumanom udało się odciągnąć większość ciężkiej jazdy przeciwnika, która była jego najsilniejszą bronią, od głównych sił. Dzięki podstępowi Bułgarzy bez przeszkód rozbili podzielone wojsko Cesarstwa. Cesarz Baldwin dostał się do niewoli, Ludwik I z Blois zginął wraz z większością żołnierzy, pozostali albo zbiegli do Konstantynopola albo dostali się do niewoli. Pozbawione władcy i wojsk Cesarstwo Łacińskie było łatwym łupem dla Bułgarów. Do końca 1205 roku Kałojan zajął po bitwie Seres i Filipopolis, przejmując tym samym kontrolę nad większością ziem łacinników w Macedonii i Tracji.