Jarmark Irbicki (ros. Ирбитская ярмарка) – drugi co do wielkości jarmark (po Makariewskim Jarmarku organizowanym w rejonie Niżnego Nowogrodu), odbywający się na terenie Imperium Rosyjskiego w mieście Irbit (obecnie obwód swierdłowski) od pierwszej połowy XVII wieku do roku 1929. Do dawnych tradycji powrócono po rozpadzie Związku Radzieckiego.
Historia Od 1632 roku na terenie dzisiejszego Irbitu odbywała się wymiana handlowa pomiędzy Tatarami Syberyjskimi i ugrofińskimi ludami zamieszkującymi ten obszar. Korzystne położenie geograficzne tego miejsca sprawiło, że stało się ono wyśmienitą lokalizacją pod punkt handlowy. W 1643 roku decyzją cara Michała I Romanowa ustanowiono tutaj tzw. Irbicki Jarmark. Każdego roku otwierał on swe podwoje od 25 stycznia do 1 marca. W 1686 roku wybudowano rodzaj domu towarowego, w którym swe miejsca mogło znaleźć 45 punktów wystawowych i 52 kioski. To jednak nie zaspokajało zapotrzebowania i kupcy rozkładali swe towary na ulicach, a nawet w przy lokalnych cerkwiach. Handlowano przede wszystkim towarami pochodzącymi z Syberii, skórami zwierząt, wytworami z drewna, ale także dobrami pochodzącymi z Chin czy Persji. W XVIII wieku władze większych ośrodków podjęły próby by przejąć jarmarki i przenieść je do Jekaterynburga czy Tiumeni, ale próby te nie powiodły się.