Od 1404 wieś była siedzibą własnej parafii biezdrowskiej.
Pierwsze wzmianki pochodzą z dokumentu wystawionego przez kancelarię księcia wielkopolskiego, a późniejszego króla Polski, Przemysła II. W 1284 zatwierdził on stare oraz nadał nowe zwolnienia immunitetowe dla dóbr kasztelana poznańskiego Tomisława z Szamotuł, a w nim m.in. dla wsi Biezdrowo. Pozwolił także na nowo lokować te wsie na prawie niemieckim. W latach 1393–1394 oraz w 1400 odnotowany został w źródłach spór sądowy o Debrzno Przybysławy Biezdrowskiej z Biezdrowa wraz z dziećmi z Naszanem, plebanem w Czerniejewie w powiecie gnieźnieńskim oraz jego bratankami.
W latach 1397–1420 dziedzicem wsi był Mikołaj Kozieł (w oryg. „Cosel”) Biezdrowski z Biezdrowa zwany też Serniewskim od wsi Sarniewo, którego odnotowują archiwa sądowe. W 1397 i 1407 odnotowany w sporze z Mrokotą z Wróblewa o konie wartości 16 grzywien oraz w sprawie poręki. W latach 1403–1414 tenże w sporze z siostrą swą Przesprawą (Przechną), ż. Jana wójta we Wronkach o posag: 1403 tenże przegrał on proces o 30 grzywien. W wypadku gdyby nie zapłacił tej sumy, miał dać Przechnie czynsz w wysokości 3 grzywien z Biezdrowa. W 1405 dowodził przed sądem, że zapłacił Przechnie 21 grzywien posagu i oddalił jej pretensje do zapłaty 20 grzywien czynszu.