Argumentami za ekspansją Ziemi są: zwiększanie się powierzchni Pacyfiku; „test Careya” opisany w 1958 roku; rozwinięcie prac Lindemanna (1927) i Hilgenberga (1933), niedopasowania płyt litosfery („rozwarte kliny Careya”, opisane przez niego w roku 1958) wydłużanie się granic płyt (np. grzbietów oceanicznych; Carey 1958, Heezen 1960), wzajemne oddalanie się plam gorąca (Stewart 1978), „paradoks arktyczny Careya” (obserwowany ruch płyt na północ, Carey 1976), istnienie „korzeni płyt litosfery” w głębokim płaszczu, wykryte techniką tomografii sejsmicznej (Kremp 1990), zwiększanie się „koła wielkiego Perina” (Perin 2002).

Współczesne obserwacje satelitarne, niedostępne za życia Careya, wykluczają jednak wzrost promienia Ziemi z dokładnością do 0,2 mm na rok.

Wyniki swojej pracy naukowej Carey systematycznie publikował, co rozpoczął już w czasie studiów i pracy na stanowisku Government Geologist of Tasmania. Jako profesor Uniwersytetu Tasmańskiego starał się przede wszystkim popularyzować hipotezę ekspandującej Ziemi. Szczególnie dużą rolę odegrała tu organizacja w Uniwersytecie Sympozjum „Expanding Earth Symposium” (Sydney 1981), na którym stworzono warunki bezpośredniej konfrontacji różnych poglądów (co Carey preferował). Materiały Sympozjum zostały zredagowane przez S.W. Careya (prof.