Bitwa pod Rusion (bułarski: Битката при Русион) miała miejsce zimą 1206 roku w pobliżu twierdzy Rusion (Turecki: Ruskoy) między wojskami bułgarskimi siłami Cesarstwa Łacińskiego. Walki zakończyły się zdecydowanym zwycięstwem Bułgarów.
Tło Starcie pod Rusion poprzedzały inne bitwy, Bułgarzy wygrali wcześniej z łacinnikami pod Adrianopolem i pod Seres. Cesarstwo poniosło w nich ciężkie straty i musiało ustąpić z wielu ziem w Macedonii i Tracji. W 1206 roku krzyżowcy podjęli próbę przegrupowania i reorganizacji resztek swojej armii. Główne siły składały się z około 140 rycerzy i kilku tysięcy piechoty, łuczników i jeźdźców, skoncentrowanych w garnizonie w Rusion. Armia znajdowała się pod dowództwem Thierrego de Termonda i Thierrego de Loos, którzy należeli to najważniejszych możnych Cesarstwa.
Bitwa W połowie stycznia 1206 roku armia bułgarska wyruszyła w marsz na południe. Część wojska obległa Adrianopol a reszta, pod osobistym dowództwem cara Kałojana ruszyła na Rusion. Bułgarski plan zakładał wyciągnięcie sił łacińskich w pole i wydanie im otwartej bitwy. Z tego powodu niewielki oddział Kumanów zajął mały ale znaczący zamek w pobliżu Rusion. Kałojan liczył na butę i porywczość krzyżowców i jak się okazało nie mylił się.