Następnie wyruszył przeciwko Mosulowi, który Ali poddał po dziewięciomiesięcznym oblężeniu w październiku-listopadzie 1096/Zu al-kada 489 roku. Barkijaruk uznał Kurbughę za atabega Mosulu.

W roku 1098 Kurbugha zdecydował się odpowiedzieć na wezwanie namiestnika Antiochii Jaghiego Sijana i wyruszyć na odsiecz miastu obleganemu przez krzyżowców. Do jego armii dołączyły posiłki przysłane przez samego sułtana oraz m.in. władca Damaszku Dukak, emir Himsu Dżanah ad-Daula i Sukman z rodu Artukidów. W maju 1098 stracił trzy tygodnie bezskutecznie oblegając Edessę niedawno zajętą przez Baldwina I. Pod Antiochię dotarł dopiero 3 czerwca, kiedy miasto już padło, a broniła się tylko cytadela. Rozpoczął oblężenie miasta, lecz 28 czerwca krzyżowcy wyszli z Antiochii i wydali mu bitwę, którą Kurbugha przegrał, przede wszystkim z uwagi na niechęć jego różnorodnej armii do walki w imię interesów aroganckiego wodza. Był to dotkliwy cios dla jego prestiżu i politycznego znaczenia.

Przez resztę życia Kurbugha był zajęty głównie wojną pomiędzy Barkijarukiem a jego bratem Muhammadem Taparem.