W połowie maja 1931 objął funkcję szefa katedry oddziałów technicznych. Od końca lipca 1932 był szefem 1 sektora, zaś od połowy marca 1933 szefem 1 oddziału sztabu Akademii Chemicznej Armii Czerwonej. W 1936 r. awansował do stopnia porucznika, a kilka miesięcy później wojeninżyniera 3 rangi. Pod koniec 1936 przeniesiony do rezerwy na podstawie wyroku sądowego. Pracował jako szef laboratorium chemicznego.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został zmobilizowany do Armii Czerwonej i w stopniu majora skierowany do dyspozycji dowódcy 927 Pułku Artyleryjskiego i wyznaczony na szefa służby chemicznej pułku. Według oficjalnego komunikatu we wrześniu 1941 przepadł bez wieści na Froncie Zachodnim.
We wrześniu 1941 dostał się do niewoli niemieckiej, przebywał w różnych obozach jenieckich, w tym na Białorusi. W maju 1943 r. podjął kolaborację z Niemcami. Skierowano go do szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. W połowie czerwca tego roku ukończył kurs propagandystów Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), otrzymał stopień pułkownika. W sierpniu objął dowództwo oddziału szkoleniowego w szkole, prowadził zajęcia metodyczne z wykładowcami. Był członkiem komisji kwalifikacyjnej i werbunkowej. Pod koniec 1943 r. wstąpił do Narodowego Związku Pracujących (NTS). Od czerwca 1944 r.