Bitwa pod Eckernförde – starcie zbrojne, które miało miejsce w 1849.
W 1849 Duńczycy planowali ofensywę na Szlezwik z Jutlandii i półwyspu Sundeved; działania ta miała wspierać flota, blokując pruskie porty, przerzucając wojska z Als na Sundeved, a także wysadzając demonstracyjne desanty, mające na celu odwrócenie uwagi i związanie części sił niemieckich. Jednym z nich był desant pod Eckernförde, obliczony w szczególności na związanie posiłkowego korpusu sasko-bawarskiego.
Miejsce desantu było dobrze wybrane, bo choć zatoka Eckernförde jest wąska (ok. 2 mil), to dowódca obrony miał do dyspozycji nie więcej niż 400 żołnierzy i dwie baterie nadbrzeżne: na północnym brzegu (dwie armaty 24-funtowe, osiem - 18 funtowych i dwie lżejsze) i na południowym (cztery działa 18-funtowe). Duńczycy wysłali do akcji eskadrę kmdr. Frederika Paludana, składającą się z okrętu liniowego „Christian VIII” (84 działa, w tym 36-funtowe), fregaty „Gefion” (48 dział), korwety „Galathea” (32 dział), dwóch parowców z sześcioma działami każdy i trzech transportowców z 250 żołnierzami desantu. Duńczycy mieli więc znaczną przewagę, w szczególności w artylerii.