Pojęcie retroaktywności nie oznacza więc wstecznej mocy obowiązującej nowej ustawy, a jedynie wiązanie od chwili wejścia jej w życie innych skutków prawnych ze zdarzeniami, które miały miejsce przed jej wejściem w życie.
Przedstawione wyżej określenie nie uwzględnia sytuacji prawnych rozciągniętych w czasie. Sytuacje prawne, to znaczy stosunki prawne i prawa podmiotowe przechodzą fazę, w której następuje ich kształtowanie – można ją nazwać dynamiczną – takim momentem w przypadku umowy najmu będzie moment zawarcia tej umowy; i fazę, w której trwają w ustalonym kształcie – statuują się – w przypadku umowy najmu będzie to okres jej wykonywania. W związku z tym rozróżniono w nauce prawa dwa przypadki uregulowania problemu intertemporalności w odniesieniu do stosunków prawnych rozciągniętych w czasie: gdy nowa ustawa zostaje rozciągnięta na stosunki prawne ukształtowane pod rządami dawnego prawa od chwili poprzedzającej jej wejście w życie, a więc zmienia ocenę tych stosunków od chwili poprzedzającej jej wejście w życie. gdy nowa ustawa zostaje rozciągnięta na stosunki powstałe przed jej wejściem w życie, ale tylko od chwili jej wejścia w życie. W tym drugim przypadku mamy do czynienia z bezpośrednim stosowaniem prawa, a nie retroaktywnością.