W Banku Polskim – dwudziestolecie międzywojenne Leon Barański 5 kwietnia 1919 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Skarbu II Rzeczypospolitej. Po trzech miesiącach został pomocnikiem referenta w Ministerstwie Skarbu. Szybko robił karierę. Już jako referent, w roku 1922 w Dreźnie i Warszawie, brał udział w rokowaniach z Niemcami w sprawie rozliczeń finansowych. Od następnego roku przewodniczył Komisji Dewizowej Ministerstwa. W roku 1924 awansował na stanowisko naczelnika Wydziału Walutowego Ministerstwa Skarbu oraz objął funkcję komisarza Banku Polskiego. W roku 1926 został dyrektorem Departamentu Obrotu Pieniężnego. Na tej nominacji widnieją podpisy prezydenta, premiera i ministra skarbu. Kilkanaście miesięcy później został też członkiem Rady Nadzorczej Banku Gospodarstwa Krajowego. Bankowość nie była jedynym obszarem działalności Leona Barańskiego. Miał szersze zainteresowania ukierunkowane na przemysł (członek Rady Nadzorczej Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie, od 1924 r.;