Język rosyjski pozostał językiem wykładowym szkoły, również kadra pedagogiczna składała się z Rosjan, zachowano program nauczania opracowany w XIX w. przez Świątobliwy Synod Rządzący, dodając jedynie do przedmiotów obowiązkowych język polski i język białoruski. Działo się tak mimo niewielkiej liczby uczniów narodowości rosyjskiej. W 1923 z 292 słuchaczy seminarium 221 zadeklarowało narodowość białoruską, 63 – rosyjską, 7 – ukraińską i 1 polską. Równocześnie 210 osób podało, iż w domu rodzinnym posługuje się językiem rosyjskim, 63 – białoruskim, po jednej ukraińskim i polskim, zaś 11 – mieszanką dwóch lub trzech języków sposób wymienionych wyżej. Środowiska białoruskie w Polskim Autokefalicznym Kościele Prawosławnym zabiegały o białorutenizację szkoły. Seminarium utrzymywało dobre kontakty z wileńskim Gimnazjum Białoruskim, którego siedzibą również był budynek monasteru Trójcy Świętej.