Marsz 10 Armii został zatrzymany przez siły Konstantina Mamontowa na bagnistych obszarach między Salem i Manyczem, jednak przewaga liczebna czerwonych dawała im szanse dalszego marszu w stronę Batajska i Tichorieckiej.
Od lipca 1919 r. dowodził 14 Armią, walczącą na wschodniej Ukrainie. Jesienią 1919 r. w miejsce Władimira Gittisa przejął dowództwo nad całym Frontem Południowym w obliczu zagrożenia, jakie stanowiła dla rządów bolszewików ofensywa Sił Zbrojnych Południa Rosji na Moskwę pod dowództwem Antona Denikina. Z powodzeniem walczył przeciwko siłom Denikina; w październiku 1919 r. podległe mu siły zdobyły Orzeł, a wspólnie z wojskami Frontu Południowo-Wschodniego Wasilija Szorina opanowały Woroneż, przekroczyły Don, a następnie wyparły białych z Rostowa nad Donem i Nowoczerkaska. Po tych wydarzenia biali ostatecznie stracili inicjatywę w wojnie domowej.
Od stycznia – grudnia 1920 r. dowódca Frontu Południowo-Zachodniego w czasie wojny polsko-bolszewickiej (8 Armia, 12 Armia, 13 Armia, 14 Armia) z komisarzem frontu Józefem Stalinem, którego zastępcą był Jan Bierzin. Początkowo podległe mu siły odniosły szereg sukcesów, m.in. odbijając z rąk Polaków Kijów i zbliżając się do Lwowa.