Sokołów w krótkim czasie odczuwa skutki wojny domowej i rywalizacji pomiędzy rodami magnackimi. Najpierw w 1702 roku wojsko hetmana wielkiego koronnego Hieronima Lubomirskiego grabi dobra sokołowskie, które w tym czasie było własnością jego przeciwnika politycznego – Stefana Mikołaja Branickiego (stronnika Stanisława Leszczyńskiego). Dwa lata później ponownie dochodzi do grabieży miasta i okolicy, tym razem za sprawą oddziałów saskich Augusta II.
W latach 1717–1721 Sokołowszczyzna jest kilkukrotnie nękana przez epidemie. Dodatkowo w 1718 roku dochodzi do pożaru, który trawi część domów Chrześcijan i kilkanaście lat wcześniej odbudowaną Synagogę, o unikalnej, rzadko spotykanej konstrukcji.
W 1733 roku po raz kolejny dochodzi do walk wojsk saskich ze zwolennikami Stanisława Leszczyńskiego, na czym po raz kolejny cierpią Sokołów i okolice. W tym samym roku Jan Klemens Branicki odsprzedaje dobra sokołowskie Antoniemu Lubomirskiemu. Z kolei w 1748 dochodzi do kolejnej transakcji, po której „państwo sokołowskie” przechodzi do rąk rodu Grabińskich (na ponad sto lat).